ورشوه اى كه حاكم براي حكم مى گيرد . 37 - كم فروشى . 38 - غش مسلمين . 39 - خوردن مال يتيم به ظلم . 40 - شهادت دادن به ناحق . 41 - كتمان شهادت . 42 - اشاعهء فاحشة وگناه بين مؤمنين . 43 - فتنه . 44 - سخن چينى كردن كه موجب تفرقه بين مؤمنين شود . 45 - ناسزا گفتن به مؤمن واهانت به مؤمن وذليل كردن أو . 46 - بهتان بر مؤمن ( تهمت زدن به مؤمن ) 47 - غيبت ، وآن ذكر عيب مستور وپوشيده ء مؤمن ، در غياب أو است ، چه آن عيب را به گفتار بيان كند ، يا به رفتار بفهماند ، هر چند در اظهار عيب مؤمن قصد اهانت وهتك حيثيت نداشته باشد ، واگر به قصد اهانت ، عيب مؤمن را اظهار نمايد ، دو گناه مرتكب شده است . ومرتكب غيبت بايد توبه كند ، وبنابر احتياط واجب از كسى كه غيبت أو را كرده ، حليت بطلبد ، مگر آن كه حليت طلبيدن موجب مفسده اى شود . ودر مواردى غيبت جايز است : 1 ) متجاهر به فسق ، يعنى كسى كه آشكارا وعلني گناه مى كند ، كه غيبت كردن از أو در همان گناه جايز است . 2 - غيبت كردن مظلوم از ظالمي كه بر أو ظلم كرده ، نسبت به آن ظلم . 3 - در مورد مشورت ، كه اظهار عيب به قصد نصيحت مشورت كننده ، در حدى كه نصيحت محقق شود ، جايز است . 4 - غيبت بدعت گذار در دين ، وكسى كه موجب گمراهى مردم مى شود . 5 - غيبت براي اظهار فسق شاهد ، يعنى اگر كسى كه شهادت مىدهد فاسق است ، غيبت أو به اظهار فسق أو ، براي آن كه به شهادت أو حقي ضايع نشود ، جايز است . 6 - غيبت كردن از شخصي براي دفع ضرر از جان يا عرض يا مال آن شخص . 7 - غيبت كردن از گناهكار به قصد بازداشتن ا واز آن گناه ، در صورتي كه به غير آن بازداشتن أو ممكن نباشد .